سفارش تبلیغ
بستۀ پیشنهادی وب هاست ایران

هوالحبیب

گیسوانش سپید شد

قامتش خمید

پیر شد!

چهل منزل

خورشید را

روی نیزه دیده بود

 


+ تاریخ پنج شنبه 96/8/18ساعت< pb:Time3> نویسنده | نظر

هوالشهید

دست دراز می‌کنم سمت آن دخترک

 که گوشه عبای مادرش را سخت چسبیده

اما واژه‌ها در دهانم می‌ماسند

وقتی می‌بینم به پهنای صورت می‌باری...


+ تاریخ شنبه 96/8/6ساعت< pb:Time3> نویسنده | نظر

هوالمحبوب

کسی میان معرکه فریاد می‌زند

طفلی گم شده است

صدایش میان شیهه اسب‌ها گم می‌شود

تو، بند بند بدنت می‌لرزد

و من، واژه‌هایم به اشک می‌نشینند

 


+ تاریخ دوشنبه 96/7/17ساعت< pb:Time3> نویسنده | نظر

 

هوالحبیب

ببین عشق چه شوری به پا کرده

شهید آورده‌اند

این بار اما

بی سر...

بی دست ...

اربا اربا...

ببین اکبرمان رفته

و دوباره اصغر آمده است

 

 



+ تاریخ چهارشنبه 96/7/5ساعت< pb:Time3> نویسنده | نظر

 

هوالحی

سالیانی پیش از این

گفتند: خلخال از پای زن یهود کشیدند

گفتی: اگر جان بسپارید از غم باکی نیست

حالا چه کنیم تا حق مطلب ادا شود

وقتی می‌بینیم هم کیشانمان را

زنده زنده می‌سوزانند

 




+ تاریخ جمعه 96/6/17ساعت< pb:Time3> نویسنده | نظر

هوالحبیب

 نمی‌دانم گفته بودم یا نه، از خودم بدم می‌آید، وقتی این‌طور به تو بی‌محلی می‌کنم. به تویی که اول و آخری. اصل همه چیزی. تو... الله... کسی که آفریدی و پروراندی مرا. تویی که می‌میرانی مرا. من، از خودم بدم می‌آید! وقتی زل می‌زنم به آیه‌هایت و فریاد می‌زنم"خوب که چه؟". از خودم، از تن صدایم، از تک‌تک واژه‌هایم، حالم به هم می‌خورد. وقتی کم‌رنگ می‌نویسمت. زمانی که برایم حاشیه‌ای می‌شوی، تزئینی. بدم می‌آید از خودم برای همه لحظه‌هایی که تو صبوری و من ناآرام. تو رحمانی و من طلبکار.

 امروز "لک العتبی"، بدجور دلم را لرزاند. چقدر تو را نداشته‌ام؟ چقدر دور شده‌ام؟

من، چطور بدون تو با خودم راه آمده‌ام؟!



برچسب‌ها: أنت
+ تاریخ پنج شنبه 96/6/9ساعت< pb:Time3> نویسنده | نظر

هوالرئوف

گرد پاییز نشسته است روی نارون‌های مجاور حرم و فخر می‌فروشد به سرخی و زردی چراغ مغازه‌ها. زائران لبریز اشتیاق‌اند. خنکای سحر خواب از چشمان مشتاقشان ربوده است. قدم‌هایشان برای رسیدن به امامی که خورشید دل‌های ظلمت‌زده و انیس جان‌های خسته است، سریع‌تر شده است. امامی که تاب بی‌تابی زائرانش را ندارد. من اما به باب الرضا که می‌رسم گام‌هایم همراهی نمی‌کنند. زمین‌گیر می‌شوم؛ زمین‌گیر این همه گناه که با خود آورده‌ام. مانده‌ام با بی‌مبالاتی‌هایم چه کنم؟

اینجا رو به باب هشتم ایستاده‌ام و با دانه دانه اشک‌هایم رخصت می‌طلبم از فرشته‌هایی که بال گسترده‌اند زیر پای زائران. ا أدخل؟

دلم پر می‌کشد برای گوشه‌ای دنج از حرم. می‌شود آقا...؟ می‌شود کوله‌بار سنگین روی دوشم را زمین بگذارم و زیر لب زمزمه کنم " اتیتک زائرا وافدا"؟ از شما که پنهان نیست، جان به لبم کرده است این نفس سرکش. می‌شود نفسی تازه کنم در صحن جامع‌ تا آرامش لبریز کند جان واژه‌هایم را. می‌شود از اینجا که باب الرضاست، برسم به رضای خدا.

ای کاش میان این همه نور و روشنی رواق‌ها، میان این همه کرامت و بزرگی، زمان را در بند کنم و تا ابد در حریمتان بمانم و از بوی عود و گلاب سیراب شوم. چشم بدوزم به آیینه‌ها و انعکاس نور وجودتان را سیر تماشا کنم.

کاش مقیم کویتان شوم مثل همه کبوترها و قمری‌هایی که گوشه‌ای از ایوان یا روی چلچراغی منزل گزیده‌اند، بی‌آنکه واهمه‌ای به دل راه دهند، اینجا در محضر شما هیچ‌کس جرأت پراندنشان را ندارد. کاش من هم صبح به صبح با آب سقاخانه لبی‌تر کنم و هم زبان با تمام هستی قامت ببندم به سمت خدا در رواق امام(ره) و شامگاهان خورشید را با نوای نقاره‌هایتان بدرقه کنم در صحن انقلاب به امید صبح ظهور ان شاء الله ...


+ تاریخ پنج شنبه 96/5/19ساعت< pb:Time3> نویسنده | نظر

هوالمحبوب

نیک می‌دانی

این هرزنویسی‌ها از بار اندوهم نمی‌کاهند

دیگر این واژه‌ها حرف مرا نمی‌فهمند

شریک غم‌هایم نمی‌شوند

روزگاری است سر به عصیان برداشته‌اند

سست شده‌اند

و چه سود از واژه‌هایی که فرمانبر و رام نیستند

فاصله بر فاصله می‌افزایند

نمک بر زخم دوری می‌پاشند

می‌خواهم کوله بار دردم را بردارم

کوچ کنم از دیار زمین

به جایی که فراسوی اندیشه هر انسانی است

آنجا که حتی واژه‌ای به آن راه نمی‌یابد

آنجا که جز تو هیچ نیست

تو، دوای همه دردهایم

تسکین همه رنج‌هایم

من طالب تو هستم

با همه قصور‌هایم

بال‌های رحمتت را بگستران

و مرا بپذیر

انی ارغب الیک ...



+ تاریخ چهارشنبه 94/7/15ساعت< pb:Time3> نویسنده | نظر

هوالباقی

حتی اگر از یک اقلیم نبودیم

اگر ما را هموطن خطاب نمی‌کردند

اگر هیچ آیین و مذهبی سبب اتصال ما نبود

باز هم جا داشت بگوییم

از شدت غم، از زیادی اندوه

دلمان می‌خواهد سرمان را بگذاریم زمین

و بمیریم

و شاهد صحنه‌های دلخراش

این همه بی‌کفایتی

این همه ظلم رژیم منحوس آل سعود نباشیم

آجرک الله یا بقیه الله...


+ تاریخ جمعه 94/7/3ساعت< pb:Time3> نویسنده | نظر

هوالشهید

هیچ چیز اتفاقی نیست

این را همه می‌دانند

تو بی‌اذن زائر نمی‌پذیری

حقیقت نه، اما به واقعیت نزدیک است

اینکه در این خود بی‌خدا

بین همه سیاهی‌ها

چیزی باشد ناچیز

سپیدی شاید

یا مطلعی برای پایانی خوش.

تو که طالب باشی

بهانه‌ بی‌معنی است

می‌شود هنوز هم ...

می‌شود در سکوت صبح جمعه‌ای

که بلبل‌خرماها نفس تازه می‌کنند

با تو هم‌کلام شد

اندازه همین واژه‌ها

نشست و روزهای پایانی تابستان را بدرقه ‌کرد.

از زیر الوارهای سقف

 به حرکت پرشتاب ابرها

و بی‌تابی پرچم سرخ حسین نظر ‌کرد

برای زیتون تلخ‌ها دعا خواند

که بیم خزان است

و سرمای استخوان سوز کویر!

می‌توان دلواپس روزهایی بود که پا تند می‌کنند

و واژه‌هایی که همچنان هراسان و پرسان، راه نمی‌یابند

اما ...

 اینجا کنار تو بی‌پناهی مفهومی ندارد

کوره راه گمراهی رنگ می‌بازد با وجودت

که جلوه‌ای از حق است

و شاهراه هدایت

این را همه می‌دانند

"شهدا ذخایر هر دو عالم‌ هستند"




برچسب‌ها: شهدا
+ تاریخ دوشنبه 94/6/30ساعت< pb:Time3> نویسنده | نظر